Niedobór wapnia i witaminy D w organizmie,

O kości należy dbać przez całe życie, aby były jak najdłużej w dobrej kondycji. Aby zapobiegać utracie gęstości i demineralizacji kości, niezbędne jest dostarczanie organizmowi odpowiedniej ilości wapnia oraz witaminy D. Przeciętne zapotrzebowanie na ten pierwiastek to ok. 1000 mg dziennie. Jego niedobór powoduje szereg chorób. W przypadku niedoboru wapnia u dzieci, możliwe jest wystąpienie deformacji układu ruchu – krzywicy. Niedobór tego pierwiastka wpłwa również na rozwój próchnicy.

W przypadku osób dorosłych, a w szczególności po 50 roku życia, niedostateczna ilość wapnia w organizmie przyczynia się do rozwoju osteoporozy. Aby zapobiegać tym chorobom, ważne jest aby spożywać codziennie produkty bogate w wapń, takie jak żółte sery, warzywa strączkowe czy orzechy. W parze z wapniem, w naszej diecie powinno się dostarczać odpowiednią ilość witaminy D. Witamina D uczestniczy w procesie utrzymania właściwej gospodarki wapniowej kości. Gdy organizm cierpi na jej niedobór, zmniejsza się wchłanianie wapnia, a co za tym idzie zwiększa się ryzyko chorób kości takich jak krzywica czy osteoporoza.

Zalecana dzienna dawka witaminy D to 5 µg. Aby zapobiegać chorobom układu kostnego, ważne jest więc aby codzienna podaż wapnia i witaminy D była utrzymywana na odpowiednim poziomie. Stosowanie się do zaleceń pozwoli utrzymać układ kostny w dobrej kondycji przez lata.

Choroba kości

Kości to podpora całego organizmu – dlatego muszą zawierać odpowiednią ilość substancji mineralnych, nadających im sztywność. Kości w dużej mierze składają się z martwych komórek, które powoli wzrastają, natomiast objawy bólowe ze strony kości sygnalizowane są przez nieliczne włókna nerwowe. Ukrwienie kości jest znacznie słabsze niż innych części ciała. Dwie najczęściej występujące choroby kości to krzywica oraz osteomalacja.

Wady postawy.

W krzywicy, która występuje u dzieci, charakterystyczne jest wolne zrastanie się ciemiączka na główce. Następnie dziecko zaczyna mieć wadę postawy, klatka piersiowa nie wykształca się prawidłowo, a kończyny mogą się wyginać do środka lub na zewnątrz. Osteomalacja ma podobne przyczyny – kości zawierają małą ilość minerałów, przez co nie są tak twarde, jak u zdrowego. W takim przypadku rozpoznanie następuje dopiero po złamaniu kości. Niestety, zmiana diety w tym momencie będzie decyzją spóźnioną. Aby zapobiegać chorobom kości należy dbać o odpowiednią ilość wapnia w posiłkach.

Leczenie chorób kości

Leczenie chorób kości opiera się na wielu metodach – w zależności od tego, jaka choroba dotknęła pacjenta. Podstawową metodą leczenia chorób kości jest poprawa ich mineralizacji, za pomocą suplementowania składników diety, których brakuje w kościach. Należą do nich minerały, które można znaleźć w przetworach mlecznych.

Profilaktyka i leczenie.

Niemal wszystkie choroby kości będą związane z nieprawidłowym zmineralizowaniem i z małą gęstością – dlatego warto stosować także tabletki zawierające wapń i magnez. Niektóre choroby kości wymagają leczenia chirurgicznego – dzieje się tak, gdy kość umiejscowiona jest w nieprawidłowy sposób. Leczenie chirurgiczne pomaga ją ustawić tak, jak należy, a następnie chory musi poddać się rehabilitacji. Leczenie bardzo często wiąże się z unieruchomieniem kończyny – która musi znaleźć się w gipsie bądź w ortezie. Niektóre choroby kości wiążą się ze stanem zapalnym – w takim przypadku podaje się leki przeciwzapalne w postaci zastrzyków lub tabletek, dzięki czemu można zmniejszyć dolegliwości bólowe.

Przyczyny chorób kości

Przyczyny chorób kości dzielą się na genetyczne oraz środowiskowe. W przypadku chorób wrodzonych każda choroba ma inny mechanizm powstawania i jest dziedziczona w odmienny sposób. Wrodzone choroby kości prowadzą do znacznego kalectwa, a w przypadku nowotworów kości, mogą łatwo rozprzestrzenić się na cały organizm przez przerzuty.

Nieodpowiednia dieta.

Niektóre choroby tego układu polegają na nieprawidłowym wchłanianiu składników odżywczych z pożywienia – przez co kości nie rozwijają się odpowiednio, są pełne ubytków i brakuje im niezbędnej twardości. Choroby kości, które pojawiają się w późniejszym wieku, będą spowodowane na przykład nieodpowiednią dietą – w której brakuje przede wszystkim wapnia oraz magnezu. Choroby nabyte pojawiają się stosunkowo rzadko – należą do nich nieprawidłowości, które powstały po uszkodzeniu kości w wyniku złamania. Może wtedy dojść do nieprawidłowego zrastania się kości lub do zakażenia (gdy złamanie było otwarte). W tym ostatnim przypadku pojawia się zapalenie kości oraz stawów.